Help, mijn kind verzuipt… in het onderwijs !
17-04-2009
Dit verhaal is een compilatie van problemen met verschillende kinderen. Voor de leesbaarheid is er één verhaal van gemaakt met één fictieve hoofdpersoon, Anemoon van 16 en haar gefingeerde omgeving. De opmerkingen die gemaakt zijn door professionals zijn echte citaten. In verband met de privacy zijn deze ontdaan van persoonsnamen en van de namen van de instellingen/organisaties.
Anemoon is 16 en heeft sinds haar 4e al de mond vol van werken in de zorg. Vooral met kleine kinderen. En dat hebben haar ouders niet meer uit dat koppie kunnen praten. Na een slepende periode middelbare school heeft Anemoon gekozen voor de opleiding verpleegkunde nivo 4 op het ROC. Na anderhalf jaar is het tijd voor een evaluatie, want het gaat helemaal niet goed. De ouders denken uiteraard eerst dat het aan hun puberende Anemoon ligt, maar na een grondige zoektocht komt er een heel ander beeld naar boven. Een beeld dat er vanuit 6 verschillende kanten wel heel bizar uitziet. En wel als volgt.
Anemoon
“De school geeft mij geen structuur. Het is helemaal niet duidelijk wat ze van ons verwachten en wat we dus moeten doen. We zitten dagen achter die stomme computer en omdat we geen duidelijke opdracht krijgen, doen we maar wat. De lessen vallen om de haverklap uit en we zitten soms met 4 uur lang “tussenuur”. De leraren komen heel vaak niet opdagen en wij hebben geen idee waarom ze er niet zijn. Het weekrooster is geen twee keer ‘t zelfde. Als we in groepjes moeten werken, worden we gewoon losgelaten en als het groepje niet functioneert en iemand valt af of het groepje valt uit elkaar dan worden de afvallers door de school niet geholpen. Dan kan je alles alleen gaan doen.
De lessen die we hebben, sluiten helemaal niet aan op dat wat we in de praktijk tegenkomen. Echt niet. Wij zijn nu in de les bezig met bejaarden en dat heet dan een case. En op het werk zijn we bezig met verzorgen van zieken in bed.
Ik heb er helemaal geen zin meer in. Die stomme ka-school… en als ik zeg “ik wil niet meer” dan zeggen ze daar: “nou, Anemoon, dan moet je er maar mee stoppen, meisje…”. Dat kan toch niet? Want ik wil wel graag voor de zorg werken, met kleine kinderen, in het ziekenhuis.
Nu heb ik stage. Dat is helemaal een drama. Ik mag echt helemaal niks, want ik heb nog niet voldoende opleiding. Dus ik sta er maar een beetje bij en dan hebben ze geen tijd voor mij. Mag ik de patiënten duwen. Maar als er een patiënt overlijdt, dan mag ik er wel bij zijn. Dat is veel te heftig. Dat was zo een schok, de eerste keer. Ze hebben gewoon geen tijd voor mij. Voor ons allemaal eigenlijk niet. Sommigen hebben geluk, die zitten op een afdeling waar het niet zo heftig aan toe gaat. Maar op mijn afdeling is het 14 maanden lang keihard werken. En ik heb er nu al de balen van…”
De ouders
“Wij geven Anemoon de ruimte die ze nodig heeft, maar de schrik slaat ons om het hart als we zien hoe ze aan haar lot wordt overgelaten door de school. Dat kan toch niet? Eerst de middelbare school met huiswerk maken en huiswerk nakijken en dan ineens alles alleen doen en die verantwoordelijkheid dragen. Het ROC is toch geen universiteit? Het zijn maar kinderen. En dan de laconieke houding van de school als het de kinderen even tegenzit. Dat ze dan maar moeten stoppen. En dat gebeurt dan ook, ze stoppen. Wat een slappe houding! Wij kunnen nu niet meer met onze dochter het huiswerk samen maken. Omdat wij de materie niet snappen en omdat wij ook niet zien wat het resultaat moet zijn. Wij maken ons ernstige zorgen en het vervelende is dat onze Anemoon zo geschikt is voor dit vak. Eeuwig zonde als zij er nu mee kapt. En op haar stage hebben ze haar al verschillende keren een groot compliment gegeven, omdat ze zich zo positief opstelt en zich zo inleeft, aanpakt en meedoet. Wij begrijpen er echt helemaal niets meer van.”
De docent
“Ik geef op twee verschillende instituten les. En, ja, als het even tegenzit dan kies ik voor de ene werkgever want die betaalt beter. En dan meld ik me wel weer af voor het ROC. Jammer, maar ik kan mezelf niet in tweeën knippen, dus ik moet wel. Het systeem van competentiegericht onderwijs is er op ingericht dat we die jonge mensen aan het werk zetten en het zelf uit laten zoeken. Dat veroorzaakt wel wat uitvallers, maar dan komen de goede ook snel boven drijven.
Het plannen is een lastige zaak. Wij worden daar ook de dupe van. Het is te gek dat we een hele ochtend moeten werken, dan drie uur niet en dan om vier uur 's middag s nog een studentenbespreking, een vergadering of een stage-overleg hebben. Daar ga ik niet meer naartoe. Dan ben ik twee keer op en neer aan het rijden. Ze weten daar op school ook helemaal niet wat ik doe. Ik zit ook veel thuis te werken. Dan heb ik mijn werk veel sneller af. In de helft van de tijd. En de tijd die ik over heb besteed ik aan de andere opleiding. Mijn wintersportvakantie die had ik op tijd en goed gepland. Komt er een vergadering op de dag dat ik terugkom. Kan ik niet naar toe. Dan meld ik me maar weer af. Er valt een docent uit met een burn-out. Dan mag je weer “invallen”, maar dat wordt er gewoon doorheen gepland zonder voorbereidingstijd. Allemaal problemen die in de basis niet goed worden aangepakt. En het begint eigenlijk bij het salaris…”
De mentor
“Ik ben de LoBa. Dat betekent LoopBaanBegeleider. Ons werk bestaat er uit dat wij studenten begeleiden bij het maken van een keuze voor hun toekomst, hun werk. Wij geven de studenten de mogelijkheid om zelfstandig te leren. Er is klassikaal les en er zijn werkgroepen. Per periode dienen de studenten een “script” in te leveren. Als ze dat halen dan zijn ze “door”. Ze krijgen twee kansen. Bij de tweede keer moet het echt goed zijn anders is het over en uit.
In het begin is er alleen les, na een bepaalde periode is er ook een stageplek waar zij de les in praktijk kunnen brengen. Wij geven de studenten de gelegenheid om zelf te kiezen maar er zijn wel grenzen. Wij hebben onze eigen contacten en daar gaan de meesten ook naar toe. Wanneer een student nog niet genoeg gevormd is, of te weinig sociaal ontwikkeld, dan maken wij een keuze en gaat hij of zij naar een minder bedreigende omgeving. En, ja, daar moet zo een student dan 14 maanden werken en leren. Daarna kijken we verder. Natuurlijk zijn er afvallers. Jammer, maar zo zit het systeem nou eenmaal in elkaar.”
De stageplaats
“Wij krijgen als zorginstelling veel stagiaires. Wij zijn een grote zorginstelling met een heel groot werkgebied en met een grote opleidingsfaciliteit. De stagiaires willen wij zo goed mogelijk begeleiden, maar daar hebben we niet altijd even veel tijd voor. Door de bezuinigingen die in de afgelopen jaren zijn doorgevoerd moeten we nu veel meer letten op commercieel en efficiënt werken. Dat is heel wrang. Wij moeten dus “winst” maken, anders bestaan we over een paar jaar niet meer. En dan komt de stagiaire in de knel. De productie kan door een stagiaire nog niet worden ondersteund, dus we moeten ze vooral mee laten kijken. Laten leren tijdens het werk. Werk waar wij wat mee verdienen.
Door de invoering van de DBC's* ) en daarvan afgeleidt zoiets als de NHC** ) zijn wij genoodzaakt om commercieel te denken. Als je dan ziet dat er een privé kliniek komt voor “commerciële zorg” die commercieel betaald wordt, zien wij ook wel dat juist dat ten koste gaat van onze inkomsten. Terwijl wij die zorg ook kunnen leveren, maar het mag niet. Dat is krom. Zo een “kliniek” zou je binnen je eigen organisatie willen hebben om de verliezen op de gewone zorg te compenseren. In plaats van het feit dat je eigen personeel daar in deeltijd gaat werken.
Sinds de invoering van de DBC's is het administratief ook veel lastiger en vooral veel complexer. Er worden systematisch fouten gemaakt (meer dan vroeger) en ze zijn steeds lastiger terug te vinden… Wij staan met de rug tegen de muur.”
* ) DBC's zijn vaste behandelingen waar een vaste vergoeding voor staat.
** ) NHC's zijn de kosten die de instelling vergoed krijgt voor de gebouwen.
De patiënten
“Het is goed dat die jongens en meisjes er zijn, maar ze moeten wel heel erg hard werken, hoor! En ze lijken allemaal nog zo jong. Pffff. Het is toch zonde dat je dan hoort dat ze er opeens niet meer zijn omdat ze het niet meer aan kunnen. En sommige waren echt goed. Aandacht, respect, behulpzaam. Wat je ook ziet is dat ze maar zelden met z'n tweeën zijn. En daar moet je toch van leren? Van iemand die je vertelt hoe het moet? Ik voel me soms niet alleen ziek maar ook ongemakkelijk. De nieuwe generatie wil wel maar om de een of andere reden krijgt ze de kans niet. En de oudere generatie haast zich te pletter, heeft geen tijd voor je en werkt nog veel harder. Dan durf ik ook niet meer om aandacht te vragen en wil ik hier zo snel mogelijk weg. Beter gemaakt. En dan maar hopen dat ik nooit meer ziek wordt.”
De ouders
Samenvattend kunnen wij als ouders van ons kind alleen nog maar ons hart vasthouden. Wij hebben sterk het gevoel dat ons kind heel jong wordt binnengehaald maar ook op die leeftijd nu wordt afgerekend, afgestraft. Wij weten dat zij echt dol is op het vak. Fluitend naar haar werk en met grote verhalen thuiskomen. En dan denken wij: “wat een flexibel kind, geweldig”. Dat heeft ze dan toch maar mooi weer voor elkaar. Misschien komt het toch nog goed. En dat heeft ze dan helemaal aan haar zelf te danken, want als zij niet verzuipt heeft ze helemaal zelf leren zwemmen .”
Rens ten Hagen
Commissielid De Stadspartij
>terug<
|
