De verdwenen goudstukken – Deel 5
07-05-2009
Onder aan een grote boom in Elfhoven groeide een enorme elfenbank. Elfjes die teveel goudstukken op zak hadden konden deze goudstukken bij de bank in bewaring geven. Elfjes die goudstukken tekort kwamen, konden deze lenen bij de bank. Deze elfenbank heette de ENG-bank (Elfjes Noden Goudstukken) en werd beheerd door elf Anouk. Zij had de elfenbank in tweeën gesplitst. In de ene helft bewaarde ze de goudstukken en in de andere helft bewaarde ze waardevolle papieren.
In deze papieren stond onder andere vermeld hoeveel goudstukken er waren uitgeleend aan de elfjes. Daarnaast had ze een groot aantal papieren waarin stond vermeld dat ze eigenaresse was van andere banken buiten Elfhoven waaronder de Trollerbank. De bedoeling was dat de stapel papieren net zo gewichtig was als het aantal goudstukken.
De afgelopen zonwentelingen was het klimaat in Elfhoven zeer gunstig geweest voor de enorme elfenbank, maar de laatste tijd begon er steeds zwaarder weer te komen. Hierdoor kon de elfenbank niet meer zo goed groeien. Het begon er zelfs op te lijken dat hij langzamerhand aan het afsterven was. De elfjes begonnen bang te worden want elke keer als ze voorbij de elfenbank liepen, was het net of deze uit evenwicht was en voorover begon te hellen.
Op een dag kwam elf El Deha naar de elfenbank. El Deha was een elf die goederen vervoerde voor zijn mede-elfjes. Hiervoor maakte hij veel gebruik van lasthazen. Maar de lasthazen die hij bezat, begonnen oud te worden en waren aan pensioen toe. Daarom wou El Deha wat goudstukken lenen om nieuwe hazen te kopen. Eenmaal bij de elfenbank aangekomen, stond hem een onaangename verrassing te wachten. Toen hij vertelde hoeveel goudstukken hij nodig had, kreeg hij van elf Anouk te horen dat er niet meer zoveel goudstukken in de elfenbank zaten en dat ze eigenlijk helemaal geen goudstukken meer kon uitlenen.
Het duurde niet lang of dit nieuws was bekend in heel Elfhoven. Alle elfjes waren in rep en roer. Hoe was dit in godsnaam mogelijk? Al spoedig begon elf Bas Wouterse zich met deze situatie bezig te houden. Hij had veel verstand van goudstukken en was nog hoger dan elf Heertje. Toen hij een kijkje ging nemen in de elfenbank gingen zijn vleugels van schrik stijf staan. Er was inderdaad bijna geen goudstuk te bekennen, maar de stapel waardepapieren was enorm. Hierdoor was de elfenbank helemaal uit evenwicht en dreigde om te vallen.
“In twaalfsnaam, wat is hier gaande?” stamelde elf Bas Wouterse.
“Waar zijn alle goudstukken?”. Hierna wendde hij zich tot elf Anouk.
“Wat heb je met al de goudstukken gedaan?”
“O, niets bijzonders”, sprak elf Anouk onschuldig.
“Gewoon wat stukjes bank gekocht buiten Elfhoven, wat uitgeleend en omdat het zo goed ging, heb ik mezelf ook nog maar een beloning gegeven”.
“Goed ging?” hijgde elf Bas Wouterse. ”Er ligt bijna geen goudstuk meer!”
“Dat klopt”, antwoordde elf Anouk. ”Die heb ik omgezet in waardepapieren.”
Elf Bas Wouterse dook de berg met waardepapieren in om te zien of er nog iets te redden viel. Maar hoe langer hij keek, hoe bezorgder hij werd. ”Dit zijn papieren waarop staat dat je stukjes Trollerbank bank hebt gekocht. Die bank is bijna niets meer waard. Daarnaast heb je veel goudstukken uitgeleend aan elfjes die het niet meer terug kunnen betalen. Crisis, dit is een ramp!”
“Wat nu?” vroeg elf Anouk bezorgd.
“Ik laat meteen een stapel goudstukken aanrukken om alles weer in evenwicht te brengen en te voorkomen dat deze elfenbank omvalt. Bovendien ben ik vanaf nu jouw baas.”
De ramp was in heel Elfhoven merkbaar. Elf El Deha was een grote klant van de DOLF. Aangezien hij geen goudstukken meer kon lenen, kon hij geen bestelling meer plaatsen. Hierdoor kwamen verschillende elfjes zonder werk te zitten. Maar de problemen werden nog groter. Omdat het moeilijker werd om aan goudstukken te komen, gingen de elfjes minder kopen. En omdat ze minder gingen kopen, hoefden er ook minder dingen gemaakt te worden. Omdat er minder dingen gemaakt werden, kwamen er nog meer elfjes zonder werk te zitten. Bovendien hoefde elf El Deha minder te vervoeren omdat er toch niets meer werd gemaakt of gekocht dat vervoerd moest worden. Hij had nog 13 hazen bij de DOLF in bestelling staan voordat hij naar de elfenbank ging. Maar toen hij het aantal vrachten zag afnemen, verlaagde hij dit tot 3. Hierdoor moesten nóg meer elfjes verdwijnen bij de DOLF. Ze waren boos en teleurgesteld. ”Nog geen 200 zonwentelingen geleden hebben we nog in het avondgloren moeten werken en nu moeten we weg,” klaagden ze. Elf Hubertus Doornik had medelijden met ze, maar hij kon niet veel doen. Vele zonwentelingen geleden was er ook zo'n toestand geweest en daarbij had hij zijn fokkerij en zichzelf moeten verkopen aan trol Pakker. Deze vond goudstukken belangrijker dan elfjes.
Ondertussen zat elf Bas Wouterse ook niet stil. Hij had een groep elfjes bij elkaar geroepen voor een geheim rampberaad. Tijdens dit beraad gingen ze gedachtenwaaien. Het doel van dit gedachtenwaaien was om met ideetjes te komen die de ramp konden bestrijden. Na ongeveer tien zonwentelingen en flink te zijn uitgewaaid werden de ideetjes bekend gemaakt. De oudere elfjes mochten niet meer zo snel met pensioen. Vreemd genoeg de oudere hazen juist wel. Elfjes die oudere hazen bezaten, kregen een beloning als ze hun oude haas wegdeden en een nieuwe lieten fokken. Natuurlijk waren de elfjes weer boos, verbaasd en verdrietig.
“Langer doorwerken?” vroegen ze. “Hoe kan dat? Er is niet eens werk!”
Al spoedig kregen ze in de gaten dat klagen geen zin had. De elfjes die in het rampberaad zaten, waren zo trots op hun plannetjes dat ze er niets aan wilden veranderen. En opnieuw zagen ze in hoe nietig ze waren tegen plannetjes die van hogerhand werden opgelegd. Ze werden bovendien heel erg boos toen ze te horen kregen dat elf Anouk zichzelf had beloond met een flink aantal goudstukken uit de elfenbank. “Dat zijn onze goudstukken!” schreeuwden ze. Bas Wouterse begreep wat de elfjes bedoelden, maar hij kon niets doen. Toen elf Anouk zichzelf had beloond, was ze nog een zelfstandige elf. Maar hij beloofde dat hij elf Anouk zou vertellen dat ze zichzelf niet zomaar meer mocht belonen met goudstukken uit de elfenbank.
En elf Anouk? Zij had, na alle kritiek die ze had gekregen, beloofd dat ze nooit meer goudstukken uit de elfenbank zou halen om zichzelf te belonen. Die belofte maakte ze meteen waar. Ze deed een greep tussen de waardepapieren en schoof die tussen haar eigen vleugels…
Rick Neijssen
home | Elfhoven overzicht
|
