De boog in Elfhoven – Deel 4
31-03-2009
Hoewel, zoals wij eerder berichtten, alles in Elfhoven in harmonie met elkaar leefde, begon deze harmonie zich steeds meer te kenmerken door een aantal valse noten. Om te begrijpen hoe dat zo kwam, moet je eerst iets meer weten over de elfjes. Hoewel de elfjes stuk voor stuk waren voorzien van een paar mooie vleugels, konden ze toch niet echt goed en ver vliegen. Vroeger konden ze dat wel, maar aangezien elfjes liever lui dan moe waren maakten ze weinig gebruik van die mogelijkheid. Doordat de vleugeltjes niet meer werden gebruikt, raakten ze in verval en de evolutie maakte de elfjes vervolgens helemaal vleugellam.
Om zich toch gemakkelijk te kunnen verplaatsen, hadden ze een aparte methode ontwikkeld. Ze maakten gebruik van speciaal daarvoor gefokte hazen. Naast hazen om zichzelf te verplaatsen, maakten de elfjes ook gebruik van hazen die goederen droegen: de zogenaamde lasthazen. In Elfhoven stond een fokkerij waar laatstgenoemde hazen werden grootgebracht. Oprichter hiervan was Hubertus Doornik. In zijn fokkerij (DOornik's Lasthaas Fokkerij, kortweg DOLF genaamd) werkten vele elfjes om de hazen te trainen hun zware last te dragen. Alle hazen die gebruikt werden om elfjes of hun last te dragen, kregen een uitgebalanceerde maaltijd, welke was ontwikkeld door elf Aquitaine.
In het begin leek alles nog goed te gaan. Maar toen de hazen steeds betere maaltijden kregen, beter getraind en beter gefokt werden, konden ze sneller lopen en meer last dragen. Een bijkomende complicatie was dat ze hierdoor niet meer over de normale bospaadjes konden lopen en er speciale paadjes moesten worden aangelegd: de zogenaamde hazenpaadjes. Maar op den duur voldeden zelfs deze niet meer en moesten er bredere en gladdere paden worden aangelegd: de hazewindpaden.
En daarmee begonnen de problemen. Om de hazewindpaden te kunnen aanleggen, moesten veel bloemen en struiken het ontgelden en werden deze zonder pardon verwijderd. Uiteraard waren niet alle elven het met deze werkwijze eens. Het probleem werd nog groter toen er werd gesproken over een verbinding tussen Elfhoven en het iets verderop gelegen Elfmondië. Overal in en rondom Elfhoven lagen al diverse hazewindpaden. Zoveel zelfs dat ze bijna een cirkel vormden. Alleen tussen Elfhoven en Elfmondië ontbrak er nog één stuk. Om de cirkel dus rond te maken, moest er een boog komen. Daarmee zou een groot werkstuk worden voltooid. Maar dat kon de meeste elven niet bogen: zij vreesden overlast. Bovendien konden zij het niet verdragen dat er zoveel bloemen en struiken verdwenen
De strijd over de boog in Elfhoven duurde al vele zonwentelingen. Een van de grootste voorstanders was de vroegere boommeester van Elfhoven: elf Jacques van Alexandrië, maar elf Jacques raakte zo in de ban van de wijze waarop elven zich verplaatsten dat hij het boommeesterschap opgaf en vervolgens voor het hazenpad koos. Nu was er in de omgeving van Elfhoven een speciaal verbond van elven dat beslissingen nam over werken, wonen en hazepaadjes: de SEUREL (Samenwerkende Elven Uit Regio ELfhoven). In dit verbond zaten ook elven uit de boom van boommeester Jacques van Alexandrië.
Enige tijd geleden is er binnen het SEUREL iets raars voorgevallen. Op een avond had het verbond weer een bijeenkomst over de boog. Maar voordat de elven uit de boom van elf Jacques van Alexandrië daar naartoe gingen, kregen ze een opvallende opdracht mee. Ze mochten stemmen wat ze wilden, als ze maar stemden wat hun boommeester zou stemmen. Toen dat bekend werd, waren alle elfjes sterk verbaasd. Hoe was zoiets mogelijk in de wijze waarop zij al jarenlang beslissingen namen. Nu er een nieuwe boommeester was (Gijs van Robbel), zou de manier van overleggen weer anders gaan, werd er verondersteld.
Nu waren er drie opties voor de boog; een die vlak lang de boom van boommeester Weldrop ging, een die vlak lang de boom van boommeester Haarbeek ging en eentje die niet in de buurt kwam van bomen waarin elfjes woonden. Maar dan zou de boog door de Drommelvallei moeten gaan. De Drommelvallei was een plek waar veel bijzondere bloemen groeiden.
Ondertussen bleef het aantal hazen toenemen. De hazen moesten steeds langzamer lopen omdat ze anders tegen elkaar botsten. De gesprekken over de cirkel leken steeds meer te ontaarden in cirkelredeneringen. Kortom de cirkel die alle elven uit de verschillende streken moest verbinden leek steeds meer een vicieuze cirkel te worden en de situatie rondom de boog bleef gespannen.
Rick Neijssen
home | Elfhoven overzicht
|
