Bijenstekeligheden september
De grote Schoonmaak
De eerste dagen van september waren er twee gebeurtenissen die mij persoonlijk intensief bezighielden. Allereerst een grote schoonmaak bij mij thuis en daarnaast een rondleiding in de `verboden stad´ van Eindhoven beter bekend als het gebied Strijp-S. Op het eerste gezicht lijken het totaal verschillende zaken, maar later realiseerde dat er toch belangrijke raakvlakken waren tussen mijn schoonmaak en de activiteiten die momenteel op Strijp-S plaatsvinden,
Wat naast het branden van mijn handen in een emmer hete sop en het omzwikken van mijn voet bij het afstappen van een trapje een hoop stress opleverde, was de ontzettende berg overbodige spullen die ik tegenkwam. Pas bij een verhuizing of een grote schoonmaak realiseert een mens zich schijnbaar pas hoeveel inboedel hij verzamelt. Meteen drong zich bij mij de vraag op `wat moet ik ermee doen´. Het meest voor de handliggende antwoord is natuurlijk verzamelen in een mooie grote grijze zak en deze vervolgens op een mooie ochtend te deponeren naast een lantaarnpaal vooraan de straat. Echter, dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Hiervoor zijn twee belangrijke redenen:
1. Hoewel je sommige dingen niet meer gebruikt, kun je er gewoon geen
.. afstand van doen omdat er naast niet te verwijderen vingerafdrukken
.. ook emotionele herinneringen aan kleven
2. Ervaring op de rommelmarkt leert mij dat wat voor de een wanstaltig
.. koekblik is wat hem nachtmerries bezorgd, voor een ander de kroon op
.. zijn of haar blikkenverzameling kan zijn.
Het gevolg is dat een object een andere bestemming krijgt of gewoon wordt behouden omwille van mijn emoties.
De zaterdag na de grote schoonmaak ging ik met de Stadspartij een rondleiding volgen op Strijp-S. Toen realiseerde ik me pas dat hier eigenlijk sprake was van een Strijp-S Schoonmaakactie. Heel het gebied werd grondig onder handen genomen. Gebouwen worden gerenoveerd of verwijderd.
Wat naast de indrukwekkende bouwwerken en de plannen die op tafel lagen een hoop verwondering opleverde, was de reactie van mijn partijgenoten die ik aanhoorde als het vonnis bekend werd gemaakt dat over een gebouw was uitgesproken ´Oh gaat dit gebouw weg, zonde´ ´Mooi wat moeten we met die oude troep´.
Foto: Marcel Sloots
Ik zag een gebouw staan zoals ik nooit een gebouw heb gezien, een soort uitvergrote dobbelsteen met teveel ogen (een jaren ´50 gebouw opgetrokken uit beton, voorzien van spiegelende blauwe ramen). Helaas was dat de eerste en laatste keer want het gebouw gaat weg. Enige minuten later liepen we langs een gebouw dat in mijn ogen veel weg had van een veredelde paardenstal. Een term als 13 in een dozijn, is voor mij in dit geval te licht uitgedrukt... maar het bleek hierbij te gaan om het oude Natlab. Een in mijn ogen nietszeggend gebouw, maar voor veel mensen een historisch gegeven omdat hier veel uitvindingen zijn gedaan zoals het cassettebandje. De keuze om een gebouw al dan niet te verwijderen blijkt dus ingewikkelder dan ik in eerste instantie dacht. Hiervoor zijn twee belangrijke redenen:
1. Hoewel sommige gebouwen niet meer worden gebruikt, wordt er geen
.. afstand van gedaan omdat er naast vochtplekken en eventuele ..schimmels ook emotionele herinneringen aan kleven.
2. Ervaring tijdens de rondleiding leert mij dat wat voor de een een
.. wanstaltig gebouw is wat hem nachtmerries bezorgt, voor een ander het
.. toonbeeld van architectonische schoonheid kan zijn.
Het gevolg is dat een gebouw een andere bestemming krijgt of gewoon wordt behouden omwille van de algemene emoties.
Hoe de projectontwikkelaar tot zijn keuzes is gekomen om een gebouw wel of niet te behouden is mij ondanks de goede rondleiding niet in alle gevallen duidelijk geworden. Ik wil er dan ook geen goed/foutlabels aan hangen, maar ik ben bang dat ik in het geval van Strijp-S heel andere keuzes gemaakt zou hebben.......
>terug naar bijensteken overzicht< | >terug naar home<
|
