Bijenstekeligheden juli
Alice in elec-toraal-tronisch wonderland
Sinds 2001 bestaat er in Eindhoven een stichting die zich ALICE noemt. Deze stichting richt zich op het stimuleren, faciliteren en promoten van de creatieve industrie in de regio Eindhoven. Een van de meest uitgesproken ideeën waarmee ALICE de afgelopen jaren naar buiten trad, was de herbouw van het Philips-paviljoen dat in 1958 op de wereldtentoonstelling van Brussel stond. De bedoeling was het object te herbouwen op Strijp-S.
Het Philips-paviljoen was het ontwerp van de architect Le Corbusier. In het complex werd een ruim acht minuten durende apocalyptische licht- en geluidshow getoond, die tegenwoordig kan worden beschouwd als de voorloper van de vele multimediaspektakels waarmee we overspoeld worden. Hoewel ik niet kan ontkennen dat het Philips-paviljoen, vooral in die tijd, een verpletterende indruk moet hebben gemaakt, zet ik toch mijn vraagtekens bij de herbouw. Bovendien heb ik mijn bedenkingen bij de licht- en geluidshow: ‘le Poème Electronique'
Natuurlijk rijst als eerste de vraag of er zoveel mensen op af zullen komen. Ik verwacht niet dat we de infrastructuur van Eindhoven moeten aanpassen omdat busladingen vol mensen getuige willen zijn van het nieuwe ‘oude fenomeen' van Philips. Met de exploitatierekening in het achterhoofd denk ik dat het paviljoen niet een publieks trekker, maar wel een tranen trekker wordt.
Mijn vrees is dat de techniek zichzelf en ‘le Poème Electronique' heeft ingehaald. We zijn tegenwoordig zo verwend met Dolby-B surround en lasershows dat ik vermoed dat een licht- en klankenspel van een halve eeuw oud niet meer tot de verbeelding zal spreken. Het is volgens mij net of je een supersonische 3D-beamer gaat inruilen voor een ouderwetsche tooverlantaern met 2 of 3 handmatig te bedienen kijkvensters.
Wat ook niet onvermeld mag blijven is de voorkeur van Le Corbusier voor de Frans-Amerikaanse componist Edgard Varèse om de muziek te componeren, nadat hij het voorstel van Philips om de Engelse componist Britten te nemen, had afgewezen. Mijn voorkeur zou zijn uitgegaan voor Kid Baltan (vooral nu de plannen voor herbouw op Strijp-S bekend zijn, maar eerlijk is eerlijk, dat wisten ze in 1958 nog niet). Dit heerschap componeerde in 1957 de baanbrekende Song of the 2nd Moon ; een compositie die het werk van Edgard Varèse voorbij stevende. De laatste opmerking is weliswaar subjectief, maar het feit is dat Kid Baltan al een veel duidelijkere connectie had met Philips. Niet alleen is Song of the 2nd Moon in 1957 als relatiegeschenk door Philips weggegeven, maar als je de naam Baltan omdraait kom je tot de ontdekking wat Kid zijn werkplek was. Naar mijn onbescheiden mening heeft Philips zichzelf en een van zijn mensen dus een beetje verloochend.
Afgaande op bovenstaand betoog zou je misschien kunnen concluderen dat we het hele project moeten vergeten, maar dat zou al te gemakkelijk zijn. Allereerst schijnt het project een halve eeuw na datum nog steeds tot de verbeelding te spreken. Niet alleen ALICE is er mee bezig. Er is internationaal ook een werkgroep geweest die met behulp met virtual reality en 3D-projectie het een en ander nieuw leven heeft trachten in te blazen. Persoonlijk hebben de beelden ook een grote indruk op mij gemaakt. Het paviljoen zou het prenatale nageslacht kunnen zijn van het in aanbouw zijnde ‘The Blob' en de hoofdingang van de Efteling. De filmbeelden doen mij huiveren (vernietigingskampen, massagraven en occulte maskers). En de muziek zou goed kunnen worden gemixt tussen het werk van hedendaagse bands als The Orb en The Aphex Twin.
Maar wat nu? Zelf ben ik niet de meest creatieve geest, maar ik wil langs deze weg trachten een idee aan te dragen. In Engeland bevindt zich een bedrijf dat is gespecialiseerd in het vervaardigen van opblaasbare kerken en chillout-zones. Een paar jaar heeft zo'n object een weekend mogen bivakkeren op het stadhuisplein. Wellicht kan het desbetreffende bedrijf de Philipsinzending voor de wereldtentoonstelling van 1958 als luchtkussen namaken. Een dubbele oplossing in PVC. Het Paviljoen Vol Compressie en de Stadspartij weer geprofileerd als Partij Voor Compromis. Omdat het paviljoen officieel eigelijk als tijdelijk object werd gebouwd, stel ik voor het gebruik van het desbetreffende luchtkussen slechts te laten samenvallen met het GLOW-festival. Het zou mooi staan tussen de luchtkastelen waarmee het college onze stad de afgelopen jaren heeft verrijkt.
Nu ik mijn gedachtenleven via het medium internet openbaar heb gemaakt, kan ik haast niet wachten tot ik ‘le Poème Electronique' live kan aanschouwen. Liefst met een klein beetje popcorn en dan niet die van Gershon Kingsley.
>terug naar bijensteken overzicht< | >terug naar home<
|
