Bijenstekeligheden augustus
Steken onder water
Het schijnt de gewoonte te zijn in de (Haagse) politiek dat een gedeelte van het reces wordt gebruikt voor werkbezoeken en maatschappelijke stages. Aangezien de stadspartij al het gehele jaar door werkbezoeken probeert af te leggen heb ik besloten de gemeentegrens eens over te gaan en me te verdiepen in zaken die zich weliswaar buiten Eindhoven afspelen, maar waar je als Eindhovenaar wel mee te maken krijgt. Het doel van deze reis is het lichtschip dat Greenpeace had gehuurd voor de kust van Texel / Den Helder om de zeereservaten te promoten. Bovendien was ik benieuwd of mijn maandelijkse sponsorbijdrage in de vorm van een donatie goed terecht komt. En eerlijk is eerlijk, een dagje op zee is ook nooit weg.
De tocht vanaf het vaste land over zee naar het lichtschip begon dus in Den Helder waar iedereen een zwemvest aankreeg en aan boord van de Argus werd geloodst, een schip dat vooral gebruikt wordt voor persdoeleinden. Na enkele momenten gewacht te hebben voor de sluisdeuren begon dan toch eindelijk de tocht richting lichtschip. Onderweg vertelde de bemanning over de diverse acties die ze hadden gevoerd, hoe ze waren opgepakt door de politie die hen toevertrouwde dat ze eigenlijk achter de acties van Greenpeace stonden, maar dat ze hun werk ook moesten doen.
Aan boord van het lichtschip werden we verwelkomd met koffie, thee of (uiteraard biologische) limonade. Daarna begon het officiële gedeelte; een voorlichtingsfilm waarin de noodzaak van zeereservaten werd getoond. Door de technologische ontwikkelingen worden de zeeën niet alleen in een sneltreintempo leeggevist, maar door het gebruik van sleepnetten wordt de zeebodem ook nog eens overbodig en haast onherstelbaar beschadigd. De film toonde ondermeer een vis die werd opgejaagd door zo'n net. In het verleden heb ik in de Pandadroom een dergelijk fragment ook gezien. Alleen werd de milieuproblematiek daar gereduceerd tot een veredelde Disneyfilm-achtige kermisattractie. In de film werd tevens duidelijk dat de overbevissing niet alleen een lagere visstand teweegbrengt, maar dat de vissen geslachtsrijp worden voordat ze volgroeid zijn. Nog geen eeuw geleden werden er nog regelmatig kabeljauwen van anderhalve meter gevangen. Tegenwoordig schijnt zoiets niet meer voor te komen. Door in de Noordzee natuurreservaten aan te wijzen kan de natuur zich weer herstellen en bestaat de kans op weer een gezonde visstand.
Vreemd genoeg loopt de Nederlandse regering niet echt warm voor dit idee. Miljoenen euro investeren om twee extra's druppels melk uit een koe te sjorren is geen probleem voor de overheid. Dat we dankzij de landbouwsubsidies een melkplas hebben waarin we kunnen diepzeeduiken en dat we zoveel boterbergen hebben dat we een ski-resort kunnen beginnen vind ik nog tot daar aan toe. Maar dat diezelfde regering ook maar een cent weigert uit te geven voor dierenwelzijn en een duurzaam beleid steekt mij mateloos. In landen om ons heen zie je dat er in de crisisperiode door industrie en overheid volop wordt geïnvesteerd in duurzaamheid. Daar waar je zou denken dat een verenigd Europa nu eens een keer nuttig kan zijn, heeft onze regering nu eens besloten dat de economische crisis een mooi excuus is allerlei milieucatastrofale maatregelen te nemen zoals het versneld aanleggen van allerlei wegen en bedrijfsterreinen. Het kabinet gaat zelfs zover dat ze noodverordeningen wil uitvaardigen om hun nietsontziende plannen te verwezenlijken. Van een regering die zegt zoveel met de Schepper op te hebben mag men toch wel een andere koers verwachten. Als je een schilder adoreert, ga je toch geen mes in zijn schilderijen zetten? Kennelijk werkt het bij christenen toch anders. Rentmeesterschap is voor onze Haagse politici niet meer dan een scrabblewoord.
Eerlijk is eerlijk: verbeter de wereld, begin bij jezelf. Maar ja: alle begin is moeilijk. De vleeswaren tussen mijn brood dragen ook niet altijd het EKO-keurmerk. Ik probeer weliswaar de viswijzer in acht te nemen, maar als ik ergens een visgerecht bestel weet ik ook niet of alle vis die erin zit wel zo verantwoord is.
Naast mijn eetgewoonten moet ik bekennen dat mijn andere gewoontes niet al te groen zijn. Te veel te lang in de auto, onnodig apparaten “stand-by” laten staan en overmatige consumptie dragen ook niet bij tot een groenere wereld. Af en toe betrap ik mezelf erop dat mijn donaties aan Greenpeace een manier zijn om mijn ziel en mijn fatsoen terug te kopen.*
Om terug te komen op de filmvertoning op het lichtschip. Tijdens de film kwamen ook vissers en onderzoekers in beeld. Hoewel iedereen was overtuigd van de noodzaak van zeereservaten liepen de meningen over hoe en welke termijn nogal uiteen. Na afloop van de film volgde er een discussie en was er uiteraard de mogelijkheid om handtekeningen te zetten voor een zeereservaat in de Noordzee.
Hierna was er een kleine rondleiding op het lichtschip, waarna het weer tijd was om richting Den helder te gaan. De zee was ondertussen iets onstuimiger geworden wat de reis iets spannender maakte. Op de terugweg werd er ook nog uitleg gegeven over het instrumentarium aan boord van de Argus. De laatste paar honderd meter bracht ik door aan boord van een rubberboot. Deze was aan de boeg besmeurd met witte verf; een soortement van litteken van een eerdere actie waarbij met verfbommen werd gegooid. Na een educatieve en interessante dag eindigde de reis weer veilig in de haven van Den Helder.
Wat deze dag heeft opgeleverd is een zekere mate van bewustwording van de problemen waarmee de Noordzee kampt. Nu is bewustwording bij mensen al iets moeilijks. Maar wat voor de mensheid nog moeilijker is, is het omzetten van bewustwording naar gerichte actie. Maar één ding is zeker. Mocht ik ooit de supermarkt binnenlopen voor een blikje vis en deze niet kunnen bemachtigen, niet omdat de kruidenier overhoop ligt met de leverancier, maar omdat het de mensheid opnieuw is gelukt een diersoort de wereld uit te jagen, hoef ik me niet te verschuilen achter de zin “We hebben het niet geweten”
* Vrij naar L. Nijgh
>terug naar bijensteken overzicht< | >terug naar home<
|
